Η Αγγελική Νικολούλη στο ArgoTalks
Θα θέλατε να ξεκινήσουμε από την επικαιρότητα και την τελευταία υπόθεση που αναδείξατε από την εκπομπή σας;
Αναφέρεστε στην κατά συρροή παιδοκτόνο σύμφωνα με την ομολογία της. Μιλάμε για μια υπόθεση πρωτοφανή για τα ελληνικά εγκληματολογικά χρονικά. Η Ελλάδα δεν είχε μάθει σε τέτοια ειδεχθή εγκλήματα. Κι εγώ που είμαι τόσα χρόνια στο αστυνομικό ρεπορτάζ, δεν θυμάμαι να είχα ξαναζήσει τέτοια ιστορία. Μιλάμε για μια νεαρή, την Ειρήνη, που κάθε φορά που ένιωθε απόρριψη από τη μητέρα της, με την οποία είχε μια μεγάλη κόντρα, αλλά και με τις φίλες που συζούσε, σκότωνε κι ένα παιδί. Τόσο απλά. Σκότωσε τα δύο δικά της κοριτσάκια, την αδερφούλα της και μάλιστα αυτή η δολοφονία έγινε όταν ήταν έφηβη δεκατεσσάρων χρόνων. Σκότωσε και το κοριτσάκι της φίλης της, δηλαδή ομολόγησε τέσσερις δολοφονίες παιδιών και τώρα ερευνάται και άλλη μία με τον Παναγιώτη.
Αυτή η ιστορία σοκάρει. Και δεν σου κρύβω ότι εγώ και στη σκέψη και μόνο ότι αυτή η υπόθεση θα μπορούσε να μην είχε αποκαλυφθεί, νιώθω ανατριχίλα. Γιατί αν δεν ήταν το τούνελ να ερευνήσει τον πρώτο θάνατο και να ανοίξει αυτό το φάκελο και να ψάξει βαθιά, μπορεί και να μην είχε βγει τίποτα.
Θα πάω λίγο πίσω γιατί ερευνούσαμε εννέα μήνες στον περασμένο Αύγουστο, όταν στα ψηλά των εφημερίδων μπήκε μια είδηση ότι ένα αγοράκι δεκαπέντε μηνών πέθανε αιφνίδια στην Αμαλιάδα. Εντάξει, θα μπορούσαμε κι εμείς να μην το είχαμε αντιληφθεί αυτό, εάν δεν υπήρχε ένας τηλεθεατής που λειτούργησε ως Σέρλοκ Χολμς.
Γιατί; Γιατί εκεί στο νοσοκομείο είδε μια γυναίκα νεαρή να πετάει κυριολεκτικά πάνω στο φορείο ένα παιδάκι νεκρό και κάτι του θύμισε. Έψαξε λοιπόν και είδε ότι αυτή η γυναίκα
ήταν η Ειρήνη που είχε απασχολήσει το παρελθόν τα μέσα για τους θανάτους των δύο δικών της παιδιών. Όταν βγήκε για να πολεμήσει τους γιατρούς γιατί έλεγε ότι ευθύνονταν για αυτούς τους θανάτους που έγιναν στο νοσοκομείο και στο σπίτι, βέβαια.
Σύμπτωση;
Δύο δικά της παιδιά νεκρά και άλλο ένα; Γιατί να μην το ψάξουμε; Έστειλα αποστολή εκεί στην Αμαλιάδα και μιλήσαμε με τα βασικά πρόσωπα, με την ίδια την Ειρήνη και με τη μητέρα του παιδιού που ήταν η συμβία της. Αντιφάσεις πολλές και μια προσπάθεια να φανεί ότι το αγοράκι αυτό είχε πεθάνει στο νοσοκομείο. Και όταν λέω αντιφάσεις, στη μία ας πούμε ότι το παιδί πέθανε στη μία, την άλλη πέθανε δώδεκα, την άλλη ήταν στο καρότσι, την άλλη ήταν στο δωμάτιο, την άλλη είχε φάει, δεν είχε φάει. Το είδαμε να κουνιέται.
Όχι, δεν το είδαμε.
Όλα αυτά δημιούργησαν ένα γεγονός που σε έκανε να ψάξεις περισσότερο ρε παιδί μου, να δεις τι κρύβεται. Και βρέθηκε ένας γιατρός, φοβερός γιατρός, εκεί στο νοσοκομείο, στην Αμαλιάδα και πήρε αίμα. Τόσο απλό. Αίμα από το παιδί εκείνη την ώρα. Και καταλάβανε όλοι ότι το παιδάκι είχε πεθάνει κοντά σε μια ώρα πριν και ότι δεν ίσχυαν αυτά που έλεγαν οι γυναίκες. Τέλος, πάντων, μετά αρχίσαμε τις στενές επαφές, άλλα έλεγε η μια, άλλα την άλλη. Και το πιο βασικό είναι ότι προσπάθησε στην πρώτη τηλεφωνική μας επικοινωνία να μιμηθεί τη μητέρα του παιδιού, να την ελέγξει γιατί ήταν χειριστική και έκανε τη μητέρα. Απαντούσε σαν Πόπη. Μετά καταλάβαμε ότι δεν ήταν η δική της φωνή. Ήταν άλλη. Και τέλος πάντων, μπήκε στο κάδρο και αρχίσαμε να ψάχνουμε και να ψάχνουμε. Ξέρεις ποιο είναι το σοκαριστικό;
Ότι στην πρώτη εκπομπή ήταν μια ζωντανή εκπομπή. Εκείνη την ώρα στο Άγχος, στη Ροή, με ενημέρωσαν ότι είναι μια γυναίκα στη γραμμή που θέλει να μου μιλήσει. Άκουσα μια κοπέλα που έκλαιγε. Και κυριολεκτικά πάγωσα κι ήμουνα εκεί στον αέρα. Γιατί μου έλεγε ότι και το δικό της το κοριτσάκι έξι μηνών είχε πεθάνει με τον ίδιο τρόπο στα χέρια της ίδιας γυναίκας. Και τώρα που αυτό λέω και ανατριχιάζω, έβλεπα τις λεπτομέρειες για τον Παναγιωτάκη, για το αγοράκι αυτό και έλεγε μα και το δικό μου παιδί το έτσι έτσι χάθηκε. Και ξέρετε κάτι; Είχε πεθάνει με τον ίδιο τρόπο και η αδερφούλα της. Και εκεί άρχισε να ξετυλίγεται το μπερδεμένο κουβάρι. Βέβαια κανείς τότε δεν είχε αντιληφθεί όλα αυτά και η Ειρήνη ήταν μια βεντέτα.
Έγινε μια σταρ. Έβγαινε παντού. Έδινε ένα σόου σε εκπομπές. Ήταν κυρίαρχη γιατί δεν την άγγιζε κανείς. Οι ιατροδικαστές είχαν κάνει λάθη. Μιλούσαν για παθολογικά αίτια. Μέχρι που είχαμε την παρέμβαση ενός εισαγγελέα που λέει τι λέει αυτή η εκπομπή;
Για ερευνήστε. Μπήκε το ανθρωποκτονιών, μπήκαν επιτροπές ειδικών επιστημόνων που εντόπισαν τα ασφυκτικά στοιχεία και εκεί πια είχαμε την εισαγγελέα που άσκησε τη δίωξη. Συνελήφθη η Ειρήνη, πήγε ο ανθρωποκτονιών και ομολόγησε αβίαστα τέσσερις δολοφονίες και τώρα ψάχνουν την πέμπτη. Μένω σε αυτή την ιστορία γιατί είναι πραγματικά σοκαριστική και δίνει και πολλά μηνύματα.
Κάποια στιγμή της είπα να έρθει στο γραφείο να μιλήσουμε συνέντευξη. Δεν θα την ξεχάσω τη σκηνή γιατί ενώ είχα καταλάβει με τι άνθρωπο έχω να κάνω, την πλησίασα ανθρώπινα, την προσέγγισα και χαλάρωσε.Της μιλήσαμε για τα πάντα. Ξεκινήσαμε από την παιδική της ηλικία και φτάσαμε και στον τελευταίο θάνατο του Παναγιώτη. Κάποια στιγμή λοιπόν, εκεί που είχε χαλαρώσει, φρόντιζα κι εγώ γι’ αυτόν, δεν ήμουνα η ανακρίτρια. Ήμουν εκείνη την ώρα, μια φίλη; Θα μπορούσα να είμαι η μητέρα της και να της δίνω μια τρυφεράδα και μια αγάπη που δεν είχε νιώσει ποτέ; Κάπως έτσι το έβλεπα.
Βέβαια, ήθελα να μπω στο μυαλό της. Ήθελα να σκεφτώ όπως σκεφτόταν εκείνη, να δω με τα δικά της μάτια. Και κάποια στιγμή, εκεί που χαλάρωσε, μου λέει,
κάτι ήξερε ο Θεός και τα πήρε. Λέω τι εννοείς; Λέει ίσως να είχε δει ότι δεν ήταν καλά εκεί στα σπίτια αυτά και να τα πήγε. Είδε τα σημάδια. Και λέω άρα εκεί που είναι τώρα είναι καλά; Ε, ναι, λέει, είμαι σίγουρη ότι είναι καλά. Και ξέρεις τι θα ήθελα να μου λέει; Θα ήθελα να υπάρχει αυτή η σκάλα που λένε ότι φτάνει μέχρι τον ουρανό. Να ανέβω και να δω τα παιδιά, έστω και για λίγο. Λέω τα δικά σου μόνο ή όλα και τα πέντε; Και μου λέει και τα πέντε.
Μου είπε κι άλλα ιδιαίτερα στοιχεία. Και τότε οι ειδικοί πίστεψαν ότι αυτό είναι ένα ψυχογράφημα. Και έμαθα ότι χρησιμοποίησαν αυτή την συνέντευξη για μετά που την πλησίασαν και ομολόγησε. Θέλω να πω με αυτό ότι πάντα και στα πιο ειδεχθή εγκλήματα, όταν πλησιάζεις τον δράστη που έχεις απέναντί σου με μια άλλη στοργή, με μια διάθεση να δεις τι κρύβει αυτή η ψυχή, η λαβωμένη, εκδίκηση, ζήλια, πόνο, έλλειψη αγάπης.
Εκεί φτάνεις πιο κοντά του και μαθαίνεις την αλήθεια. Και όλα αυτά τα χρόνια έτσι λειτουργώ. Ναι, είναι η υπόθεση της Ειρήνης που μας σημάδεψε όλους. Αλλά αν δεν ήταν το τούνελ, ίσως και να μην είχε φωτιστεί. Είπα πολλά για την Ειρήνη, αλλά είναι μια ιστορία που ακόμη βράζει, γιατί εδώ φαίνονται και οι ευθύνες της πολιτείας, της οικογένειας. Αφού έβλεπαν ότι αυτό το κοριτσάκι έπαιζε από πολύ…
Από μικρό παιδί, έπαιζε με μαξιλάρια, δηλαδή έκοβε την αναπνοή των παιδιών στο καροτσάκι, στην κούνια, με μαξιλάρι ή με το χέρι της, γιατί κανείς δεν αντέδρασε; Γιατί την άφηναν να προσέχει μικρά παιδιά;
Κατάλαβες; Οι ψυχολόγοι που την είδαν, είδαν ότι κάτι δεν πήγαινε καλά. Γιατί δεν έδωσαν μια θεραπεία; Δεν έγινε τίποτα από όλα αυτά.
Πριν από ένα χρόνο το φως στο τούνελ ήταν νούμερο ένα παγκόσμιο trend στο Twitter με
μια άλλη παιδοκτόνο. Θα μας μιλήσετε και για αυτή την υπόθεση;
Ναι, πριν από λίγο καιρό είχαμε και την άλλη παιδοκτόνο που σκότωσε και όπως αποφάνθηκε το δικαστήριο πρωτόδικα και τα τρία κοριτσάκια της γιατί είχε τον αγάπη του άντρα της για να τον κρατήσει κοντά της επειδή ένιωθε ότι φεύγει. Ήταν η Ρούλα, η Ρούλα με την οποία είχα αναπτύξει μια οικειότητα. Μιλάγαμε καθημερινά. Αν δεν την έπαιρνα εγώ, θα με έπαιρνε η Ρούλα. Τραγικό. Στην Πάτρα κι αυτή. Στην Πάτρα κι αυτή τόσο χειριστική γυναίκα που κανείς δεν την πλησίασε για να την στριμώξει και να φανεί η αλήθεια. Είχε γίνει δικηγόρος, δικαστής, δημοσιογράφος. Έλεγχε τους πάντες. Εξουσία και η Ρούλα. Η Ρούλα δεν έχει ομολογήσει μέχρι σήμερα τις δολοφονίες των παιδιών της, αλλά έγινε σε κοντινό διάστημα εκεί και εγώ πιστεύω ότι υπήρξε και ένας μιμητισμός.
Γιατί τι έκανε η Ρούλα;
Η Ρούλα λοιπόν, όταν είχαμε αυτή την οικειότητα, άρχισε να μου στέλνει βίντεο τα παιδιά της και μου στέλνει το βιντεάκι με το μικρό λίγες ώρες πριν το δολοφονήσει στην κούνια. Αυτό κι αν είναι ανατριχιαστικό. Και του έλεγε η μανούλα τι κάνει η μανούλα; Ήταν μια τρυφερή μάνα εκείνη την ώρα. Αυτή τη σκηνή λοιπόν την επανέλαβε η Ειρήνη με το δικό της το παιδί μέσα στο νοσοκομείο του Αγίας Σοφίας, λίγο πριν το δολοφονήσει, όπως η ίδια ομολόγησε, είχε το μικρό το μωράκι, το χάιδευε και ήταν η τρυφερή μανούλα, όπως και η Ρούλα. Δηλαδή μια σκηνή που επαναλήφθηκε, κατάλαβες; Στην ίδια περιοχή. Άρα για κάποια μυαλά αρρωστημένα υπάρχει και ο μιμητισμός. Και πρέπει να είμαστε προσεκτικοί εμείς οι δημοσιογράφοι για το τι βγάζουν προς τα έξω. Γιατί το λέω και έρχομαι σε σύγκρουση και με συναδέλφους ότι δεν είναι όλα για την τηλεόραση. Δεν είναι όλα θέαμα. Πρέπει να μας απασχολήσουν και με άλλο τρόπο. Να βρούμε λύσεις. Να, πώς να στο πω, να γιατρέψουμε μια πληγή ανοιχτή.
Και με τη Ρούλα είχαν γίνει λάθη από τους ιατροδικαστές;
Και με τη Ρούλα οι ίδιοι οι ιατροδικαστές, όπως και εδώ στα παιδάκια εδώ της που σκότωσε η Ειρήνη, ναι και οι ιατροδικαστές είχαν κάνει λάθη και στη δίκη θα έλεγε κανείς ότι ήταν μια δίκη ιατροδικαστών. Συγκρούσεις. Γι’ αυτό και τώρα είδαμε την πολιτεία να παίρνει δραστικά μέτρα. Δηλαδή να ξεγυμνώνει κυριολεκτικά, να ξηλώνει υπηρεσίες, για να μπουν άλλοι ιατροδικαστές και να ξέρουν ότι έχουν την ευθύνη και να ελέγχονται από ειδικές επιτροπές. Όχι έτσι αβίαστα να βγάζουμε, ας πούμε, να βάζουμε μια σφραγίδα και να λέμε θάνατο από παθολογικά αίτια και να κρύβει μια άγρια δολοφονία.
Πιστεύετε πως η δημοσιογραφία έχει τη δύναμη να αλλάξει την πορεία της δικαιοσύνης;
Να την αλλάξει; Γιατί να την αλλάξει; Τι είμαστε εμείς δημοσιογράφοι; Πρέπει να μάθουμε να σεβόμαστε τις αρχές και να βοηθάμε. Εμείς με τον τρόπο μας μέσα στην εκπομπή τριάντα χρόνια τώρα, μέσα από χίλιες εκπομπές, τι έχουμε καταφέρει; Να βρίσκουμε στοιχεία να μιλάνε τα ντοκουμέντα και μια υπόθεση που μπορεί να έχει βαλτώσει στη δικαιοσύνη ή σε μια αστυνομική αρχή να βρίσκει το δρόμο της. Άρα δεν περνάς τη διαχωριστική γραμμή που πρέπει να έχεις σαν δημοσιογράφος. Σέβεσαι μια δικαιοσύνη και φροντίζεις με τα στοιχεία και όλα αυτά να δείξεις την αλήθεια, να αναδείξεις την αλήθεια. Όχι να αλλάξεις ένα σύστημα, έτσι; Να βοηθήσεις να φανεί η αλήθεια. Και είναι σημαντικό το γεγονός ότι σε μια υπόθεση που έβγαλε η εκπομπή ήταν της Τάνιας Χαριτοπούλου που την είχε κομματιάσει ο σύντροφός της και δεν είχε βρει κανείς τίποτα. Το πτώμα της δε βρέθηκε.Την υπόθεση. Αλλά εμείς πήγαμε με την έρευνα και μέσα στο μπάνιο βρήκα κάποια στοιχεία που έμοιαζαν να είναι από πτώμα κομμένα κομμάτια. Στα εγκληματολογικά εργαστήρια αποφάνθηκαν ότι ανήκαν στην Τάνια. Χωρίς να έχει βρεθεί πτώμα, χωρίς να έχουμε την ομολογία του δράστη η δικαιοσύνη μίλησε για πρώτη φορά στην Ελλάδα. Και τι είπε; Ότι όταν έχεις τα συνοδά τα δυνατά στοιχεία και ομολογία να μην έχεις και πτώμα, να μην έχεις δικάζει τη δολοφονία. Και πάνω σε αυτήν την απόφαση στηρίζονται και άλλες που έχουν βγει. Έτσι; Άρα, με τα στοιχεία και με την έρευνά σου ανάβεις ένα φως, κατάλαβες; Και διαλύεις το σκοτάδι. Πριν ελέγξεις ένα σύστημα, διότι καμιά φορά μπορεί να κάνεις και λάθη εκεί.
Είστε η πρώτη γυναίκα αστυνομική ρεπόρτερ στην Ελλάδα. Τι σας ώθησε να ασχοληθείτε με την ερευνητική δημοσιογραφία και ιδιαίτερα με ανεξιχνίαστες υποθέσεις;
Ήμουνα κοριτσάκι όταν μπήκα στο αστυνομικό ρεπορτάζ. Η αλήθεια είναι ότι για να καταλήξω εκεί πέρασα από πολλά άλλα ρεπορτάζ και αυτό ήταν μια πολύ μεγάλη εμπειρία. Από μικρή ήθελα να λύνω γρίφους. Στα παιχνίδια, ακόμη και στα παιχνίδια, έβαζα μυστήρια και ήθελα να ψάξω να βρω την αλήθεια. Αυτό λοιπόν μου ταίριαζε. Διάβαζα και πολύ Agatha Christie. Ήθελα μυστήρια, όλα αυτά και πίστευα πως δεν έχει νόημα εάν δεν ψάξεις, αν δεν μπεις βαθιά, αν δεν βρεις την άκρη. Και θυμάμαι ότι όταν πήγα στο πρώτο ρεπορτάζ, την έντυπη δημοσιογραφία τότε στην Απογευματινή, γιατί δεν είχαν βγει τα κανάλια τα πολλά, κατάφερα σε ένα σπίτι όπου είχαν δολοφονηθεί δύο άνθρωποι, ένα ζευγάρι, να μπω μέσα να διεισδύσω. Είχα τον τρόπο μου. Με έλεγαν μαμούνι. Χωνόμουνα. Δεν άγγιζα κάτι για να μην αλλοιώσω στοιχεία. Μπήκα λοιπόν στο σπίτι. Ήξερα ότι ήταν για δύο άτομα. Δεν είχαν παιδιά. Έψαξα λίγο τα δωμάτια με το ερευνητικό βλέμμα και πάω στην κουζίνα. Σου το λέω γιατί είναι χαρακτηριστικό. Πάω στην κουζίνα και βλέπω ένα τραπέζι στρωμένο για τρεις. Φώναξα λοιπόν τον αξιωματικό που ήταν εκεί και λέω τρία πιάτα. Ήταν μοναχικοί άνθρωποι. Δεν έχουμε ίχνη παραβίασης στην πόρτα, άρα είχαν κάποιον καλέσει εδώ γιατί για να στρώσεις το τραπέζι και για ένα άλλο άτομο πάει να πει ότι έχεις μια οικειότητα μαζί του. Άρα λέω δεν είναι το γνώριμο περιβάλλον εδώ; Θέλω να σου πω με αυτό ότι ερευνάω με έναν ιδιαίτερο τρόπο. Και μου άφηναν τότε οι δάσκαλοί μου στην Απογευματινή να γράφω με αυτόν τον τρόπο. Και έτσι έψαχνα το κάτι άλλο. Φρόντιζα με σεβασμό προς τους αστυνομικούς, εντάχθηκα στους άλλους, Να μιλάω με τη δουλειά μου. Να μη λέω πολλά. Έτσι; Να δίνω τη δουλειά μου. Και εκεί που δεν ήθελαν να με δουν μπροστά τους γιατί ήταν ανδροκρατούμενος ο χώρος του αστυνομικού ρεπορτάζ, ξαφνικά έλεγαν που είναι η Αγγελικούλα, όχι Αγγελική που είναι η Αγγελικούλα, το παιδί μας. Άρα μπορείς με τον τρόπο σου, με τη δουλειά σου και με σεβασμό σε όλα να δείξεις ποιος είσαι και να έχεις την όποια αναγνώριση, κατάλαβες;
Ποια ήταν η πιο καθοριστική στιγμή στην καριέρα σας και γιατί;
Φαντάσου τώρα τριάντα χρόνια φως στο τούνελ με χίλιες εκπομπές. Συμπληρώσαμε πρόσφατα. Συνέβησαν πολλά. Πολύ κρότος ιστορίες που απασχόλησαν έντονα την κοινή γνώμη. Κατάλαβα τη δύναμη της τηλεόρασης, θετικά, όταν σε μια διπλή εξαφάνιση ενός επιχειρηματία και της γραμματέως του, με στοιχεία, με έρευνα βαθιά κόντρα στον κίνδυνο, αποδείξαμε ότι ήταν απαγωγή και δολοφονία με εγκέφαλο τον ίδιο τον φίλο τους για το χρήμα. Εκεί φάνηκε η δύναμη της τηλεόρασης. Βρήκαμε τόσα στοιχεία. Φέραμε άνω κάτω την Ιταλία, την Αγγλία. Κράτησε χρόνια αυτή η ιστορία. Ήμουν μάρτυρας σε ένα άγριο δικαστήριο, όπου στα διαλείμματα με έπιασε με έπιασε ένας κακοποιός από τον λαιμό και με πέταξε στον τοίχο και αντέδρασαν οι αστυνομικοί. Πέρασαν χρόνια πολλά, αλλά δικαιώθηκαν οι συγγενείς. Κατάλαβες; Ήταν η διπλή δολοφονία που αποκαλύφθηκε ουσιαστικά με τη συμβολή μιας εκπομπής. Ήτανε, ναι, ήταν κάτι ιδιαίτερο αυτό γιατί έδειξε πώς μπορεί ένας δημοσιογράφος να χειριστεί την τηλεόραση, να συνεργαστεί με εθελοντές τηλεθεατές, να δείξει την αλήθεια και να ανοίξει έναν δρόμο. Μετά ήρθε και η υπόθεση του Μάριου Παπαγεωργίου, σοκαριστική για την ελληνική κοινωνία.
Ένας οπτικός, ένας νεαρός, που τότε έλεγαν οι φίλοι ότι έφυγε, είναι κάπου στο εξωτερικό και ξεκοκαλίζει την περιουσία της μητέρας του. Κάτι μου έλεγε ότι από το αυτοκίνητο που είχαν αφήσει οι δράστες μίλαγε. Έχω και μια διαίσθηση πέρα από την μεθοδική, την όποια έρευνα. Κοίταγα το πορτμπαγκάζ και έλεγα κάτι κρύβει. Είχε περάσει το εγκληματολογικό, είχαν ερευνηθεί τα πάντα.
Και μαζί με έναν γενετιστή περάσαμε σε μια πρωτοποριακή έρευνα για την εποχή. Με μια νέα μέθοδο, το πλυμένο αίμα του αγοριού που είχαν στο πορτμπαγκάζ ήρθε στην επιφάνεια. Ήταν τόσο σοκαριστική η σκηνή γιατί ήθελε, το λέω πάλι για να ταιριάζω, γιατί ήθελε ο επιστήμονας να μην υπάρχει φως κάμερας, να είναι σκοτάδι. Και ξαφνικά εκεί που ήμασταν στα σκοτεινά, αρχίζει να φωσφορίζει το αίμα.Γιατί ήταν αυτές που άλλαξαν πολλά δεδομένα και που έδειξαν ότι όταν χειρίζεσαι με σοβαρότητα και λεπτότητα κάποιες υποθέσεις, μπορεί να δώσεις το φως. Και είναι η απάντηση σε αυτό που μου έλεγες πριν και για τη δικαιοσύνη. Μιλάς με τα στοιχεία, με τα ντοκουμέντα.
Ποια υπόθεση σας στιγμάτισε περισσότερο προσωπικά;
Ποια υπόθεση με στιγμάτισε προσωπικά; Πού να θυμηθείς σε χίλιες εκπομπές, γιατί ήταν ιδιαίτερες. Εκείνη όμως που θα έλεγα ότι την κουβαλάω ακόμη και με πονάει, είναι η υπόθεση του Άλεξ. Είναι η υπόθεση του μαθητή στη Βέροια που αποκάλυψε την χειρότερη μορφή μπούλινγκ στην Ελλάδα. Γιατί δράστες ήταν τα παιδιά τα ίδια, οι φίλοι, οι συμμαθητές. έντεκα χρονών; δώδεκα;
Κι όμως παρέσυραν αυτό το αγοράκι σε ένα παιχνίδι θανάτου και δεν βρέθηκε ποτέ το πτώμα του. Με τη βοήθεια κάποιων άλλων συγγενών ενηλίκων. Μεγάλος αγώνας για να αποκαλυφθεί η αλήθεια. Κανείς δεν πίστευε ότι τα παιδιά μπορεί να είναι δολοφόνοι. Κι όμως, πάλι με στοιχεία, πάλι με βαθιά έρευνα, ήρθε και αυτή η υπόθεση στην επιφάνεια. Και ξέρεις ότι έχουν περάσει κοντά δεκαεννέα χρόνια και ακόμη το παλεύω για να μάθουμε που είναι το πτώμα του παιδιού. Και κάποια στιγμή πριν από έξι χρόνια, θύμισα να κάνω μια έρευνα για να βρω αυτά τα τέσσερα παιδιά που έπαιξαν τότε αυτόν τον ρόλο.
Πού είναι σήμερα; Αν τα έχει αγγίξει αυτή η ιστορία.
Τον έναν τον βρήκα στην Αγγλία να προσπαθεί να γίνει επιχειρηματίας και να με ρωτάει. Άλεξ, ποιος είναι ο Άλεξ; Δεν μου λέει κάτι. Τα άλλα να είναι μέσα στη νύχτα να έχουν μπαράκια και τέτοια και να λένε αν φθάσει εδώ θα την καθαρίσουμε. Ο άλλος αλβανικής υπηκοότητας. Όχι ότι αυτό λέει κάτι, αλλά είχε μια αγριάδα αυτό το παιδί από μικρό. Προσπάθησαν να το βάλουν μέσα σε μια αλβανική μαφία. Μου λέει τι θέλεις να σου βρω τον Άλεξ; Άρα μου λέει τώρα να πάω να τα βρω τα κόκαλα; Μου λέει. Επιμένει ακόμη αυτή η σκύλα, η μάνα του. Να βρω τα κόκαλά του και να τα πετάξω έξω από την πόρτα της.
Ήταν αμούστακα αγόρια τότε. Δηλαδή θα μπορούσαν με μια άλλη αντιμετώπιση να
γίνουν πολίτες, σωστοί; Παρέμειναν πορωμένοι εγκληματίες και σήμερα, καταλαβαίνεις.
Είναι μια υπόθεση που ναι την κουβαλάω και επιμένω για να βρούμε την άκρα ακόμη. Να βρεθεί το πτώμα δηλαδή του παιδιού.
Ποια είναι η διαδικασία που ακολουθεί η ομάδα σας πριν βγει μια υπόθεση στον αέρα;
Θέλει έρευνα μεγάλη. Γιατί μας τηλεφωνούν, καταγγέλλουν μια εξαφάνιση, λένε για έναν περίεργο θάνατο ή εμείς βλέπουμε στην επικαιρότητα ας πούμε κάποιες υποθέσεις που μπορεί να περάσουν στα ψιλά γράμματα. Αλλά πρέπει να δούμε αν κρύβεται κάποια σκοπιμότητα πίσω από αυτή την καταγγελία. Δηλαδή μήπως συμβαίνει κάτι άλλο; Και θέλει εκεί βαθιά έρευνα.
Αυτή είναι μια προεργασία αλλά η εκπομπή κρίνεται ζωντανά. Δηλαδή έχεις κάνει τη δουλειά σου την προηγούμενη, έχεις συγκεντρώσει κάποια στοιχεία, αλλά τη νύχτα της Παρασκευής που είναι η ζωντανή εκπομπή, εκεί βλέπεις από μάρτυρες που πλέον μας εμπιστεύονται. Γιατί ο λόγος μου είναι συμβόλαιο. Εάν κάποιος μάρτυρας πει ότι δεν θέλει κάτι, μένει εκεί. Εγώ όμως θα πάρω, θα αποσπάσω την πληροφορία. Βλέπεις λοιπόν από μάρτυρες, από άλλους που μπορεί να είδαν κάτι και να μην είχαν αντιληφθεί τη σοβαρότητα, να μιλάνε. Και έτσι και έτσι φωτίζονται οι ιστορίες και με τη δική μας την έρευνα, αλλά και τη ζωντανή ας πούμε, μαζί με τους τηλεθεατές. Αναφέρθηκα σε μάρτυρες και σε καταγγελίες. Συνήθως οι μάρτυρες, αυτούς που βλέπω εγώ, κρύβουν πράγματα και καταλαβαίνω ότι λένε λιγότερα από αυτά που ξέρουν. Και το άλλο που έχει απασχολήσει έντονα την κοινή γνώμη…
Που είναι σοβαρό, είναι ότι εγώ είμαι στο τούνελ, στο σημείο που είμαι και παρουσιάζω και στον καναπέ δίπλα μου μπορεί να κάθεται ο δολοφόνος. Δηλαδή φίλοι ή σύζυγοι που υποτίθεται αναζητούν τα αγαπημένα τους πρόσωπα έρχονται στην εκπομπή για να ψάξουμε μαζί. Έχω αντιληφθεί τον ρόλο, αλλά είμαι θηλυκή, ευγενική, όπως πρέπει να είμαι, γιατί φιλοξενώ έναν συγγενή που πονάει εκείνη την ώρα για την εξαφάνιση ή για τον περίεργο θάνατο του δικού του ανθρώπου. Και λένε όλοι μα καλά, γιατί πάνε στην εκπομπή; Αφού ξέρουν ότι μπορεί να παγιδευτούν στην κάμερα ή να έρθουν τα πάνω κάτω. Πιστεύω ότι είναι η κοινωνία που τους σπρώχνει. Δηλαδή είναι ο περίγυρος. Μα αφού δεν έχεις κάνει κάτι, γιατί δεν πας ας πούμε στο τούνελ να αναζητήσεις την αλήθεια; Και έρχονται σίγουροι ότι έχουν διαπράξει ένα τέλειο έγκλημα ή ότι θα μου ρίξουν στάχτη στα μάτια. Και εγώ ακολουθώ. Να πω ότι παίζω το δικό τους χαρτί; Δεν θα το πω γιατί δεν είναι παιχνίδι.
Κατάλαβες; Αλλά ξέρω πως να τους προσεγγίσω, γιατί το έχω καταλάβει.Παγιδεύονται και οι ίδιοι με την έκθεση του φακού και με αυτά που λένε. Και έχουν έτσι φωτιστεί με τη δική μας συμμετοχή, με την έρευνα δεν λέω ότι τα εξιχνιάσαμε. Είναι βαριά κουβέντα. Λέω ότι βοηθήσαμε να φωτιστούν κοντά τριάντα δολοφονίες, όσα είναι και τα χρόνια της εκπομπής. Και είναι δολοφονίες που είχαν εμφανιστεί αρχικά ως εξαφανίσεις απλές στην εκπομπή και καταφέραμε με την έρευνα να ανοίξουμε τον δρόμο για να αποκαλυφθεί μια στυγερή δολοφονία.
Πόσες φορές έχει έρθει ο δολοφόνος στην εκπομπή;
Είναι αρκετές. Είναι η μητέρα με τον πατριό που είχαν έρθει για τον Κωστή τον Πολύζο. Είναι ο Δάνος που βοήθησε την έρευνα υποτίθεται για την αγαπημένη του φίλη την Κική. Είναι η χήρα της κοιλάδας που είχε έρθει για να ψάξει υποτίθεται τον σύζυγό της και τον είχε μάλιστα εδώ στον λαιμό κρεμάσει εδώ το όνομα. Και της λέω το όνομα αυτό είναι του συζύγου; Ναι. Θες να τον έχεις πάνω σου λέω ε; Δεν μπορείς να τον αποχωριστείς και μου λέει όχι.
Σε πόσες είχατε τη διαίσθηση ότι είχατε τον δολοφόνο απέναντί σας;
Στις περισσότερες. Και δεν γίνεται παραβολή που το λέω. Η διαίσθησή μου είναι ιδιαίτερη θα έλεγα, την έχω καλλιεργήσει και εγώ τόσα χρόνια. Είναι και έμφυτο. Αλλά πέρα από την όποια διαίσθηση, είναι τα στοιχεία που μιλάμε. Δεν είναι η διαίσθηση μόνο, κατάλαβες;
Είναι πως θα ερευνήσω σοβαρά και πως θα αποκαλυφθεί αυτή η αλήθεια, η καλά κρυμμένη, όπως πιστεύουν. Δηλαδή δεν μένω μόνο σε αυτό που εγώ υποψιάζομαι. Προχωράμε μεθοδικά κλπ. Και μετά βγαίνει, βγαίνουν όλα στο φως, βγαίνει η αλήθεια.
Υπάρχει κάτι που προδίδει τον δολοφόνο; Κάποια κοινά χαρακτηριστικά;
Είναι μερικοί που υπερεκτιμούν τον εαυτό τους. Νιώθουν ότι λένε μια αλήθεια. Έχουν στο μυαλό τους ένα σενάριο που έχει αρχή, μέσο και τέλος. Δεν ξεφεύγουν. Δεν υπάρχει συναίσθημα, γιατί ξέρουν πως αν ξεφύγουν να πουν κάτι περισσότερο, μπορεί να μπερδευτούν στον ίδιο τους τον λόγο και έτσι μένουν σε αυτό που από την αρχή έχουν υποστηρίξει. Εκεί μένουν, εκεί δεν πάνε παραπέρα ό,τι και να πεις. Και δεν είναι και το συναίσθημα είναι ψεύτικο. Εν τω μεταξύ, αυτό που έχω καταλάβει είναι ότι το σώμα μιλάει. Τα μάτια μιλάνε, καθρεφτίζουν μια ψυχή. Και επειδή σε βασικές ιστορίες είχα υποψιαστεί που μπορεί να είχε γίνει μια δολοφονία, πήγαινα μετά τους δολοφόνους, όπως αποδείχτηκε και μάρτυρες για μένα τους πήγαινα στο ίδιο σημείο και κάναμε εκεί τη συνέντευξη και καταλάβαινα πολλά. Για παράδειγμα, ο Δάνος που σκότωσε τη φίλη του, τα ερωτευμένα, όμορφα παιδιά είκοσι τριών χρόνων … εικοσιδύο. Εκείνη τη νύχτα, έλεγε ο Δάνος, ότι ήταν σπίτι μου και μετά κάποια στιγμή ξύπνησα και δεν την είδα. Πού ήσασταν; Να, κοιμόμασταν σε αυτό το κρεβάτι. Πάμε μέσα. Α, όχι, δεν θα πάμε μέσα στο κρεβάτι. Δεν είναι καθαρά. Έχουμε καθαρίσει την αυλή, για να σου μιλήσω εδώ έξω. Μωρέ Δάνο, του λέω, όχι, πάμε μέσα καλύτερα. Μα δεν χωράει η κάμερα. Θα ανοίξουν το παράθυρο. Ξέρουμε συνεργάτες μου. Θα ανοίξουν το παράθυρο και θα είναι η κάμερα απ έξω και εμείς θα καθίσουμε στο κρεβάτι και καθόμαστε στο κρεβάτι και σιγά σιγά σιγά ξεδίπλωσα μια ιστορία μέσα από φωτογραφίες και λοιπά. Τον έβλεπα ότι όση ώρα μιλάγαμε κοίταζε στο σημείο ας πούμε, που είχε στραγγαλίσει την Κική Κούσογλου. Μετά είχα καταλάβει πως την μετέφεραν με το αυτοκίνητο. Βγήκαμε, είχε ιδρώσει, έδειχνε ότι ήταν αλλού και νόμιζε πως τελειώσαμε. Ήπιε ότι ήπιε εκεί, κάπνισε, έκανε. Μου λέει τελειώσαμε τώρα, εντάξει;
Ήτανε και μάγκας ο Δάνος.
Του λέω ξέρεις τι λέω; Επειδή μπερδεύομαι εγώ εδώ, γιατί έρχομαι πρώτη φορά -δεν ήταν η πρώτη φορά, είχα ξαναπάει παλιότερα εκεί- μπορείς του λέω, να μπούμε στο αυτοκίνητό σου και να ακολουθήσουμε τη διαδρομή που συνήθως ακολουθούσε η Κική; Γιατί μου είπες ότι ξύπνησε, έφυγε, άρα πήγε σπίτι της. Άρα κάποιος επιτέθηκε τη νύχτα στον δρόμο. Άρα κάποιος δράκος κυκλοφορεί στη Βέροια. Πάμε λίγο να μου δείξεις τα σημεία. Δεν ήθελε με τίποτα. Όταν επέμενα, λέει να μπούμε στο αυτοκίνητο του σκηνοθέτη. Όχι, του λέω στο δικό σου καλύτερα. Και πήγα και κάθισα εκεί και είχα καταλάβει ότι είχε βάλει νεκρή την Κική, για να την μεταφέρει, να την εξαφανίσει. Και κάθισα εκεί ακριβώς. Μου έλεγαν όλοι, μα καλά, πως το κάνεις αυτό το πράγμα; Δεν ένιωσες ανατριχίλα;
Όχι, λέω. Εκείνη τη στιγμή κάθισα εκεί και ο σκηνοθέτης πίσω. Ε, αυτό τον τρέλανε. Ξέφυγε δηλαδή, έχασε τον έλεγχο. Όταν πλησίαζαν μπροστά στο σπίτι, κάτι έπαθε. Άρχισε να κάνει όπισθεν γρήγορα. Δηλαδή το πρόσωπό του είχε αλλοιωθεί. Είχε γίνει μια μάσκα. Και εκεί πια μου τα μπέρδευε όλα. Εγώ ήρεμη. Του έλεγα μήπως θέλεις αγόρι μου να σταματήσουμε να πάμε κάπου αλλού. Έτσι σε βλέπω ότι αναστατώθηκες λίγο. Είναι που θυμήθηκες τώρα την Κική, ε; Και φαντάζεσαι τι μπορεί να βίωσε μες τη νύχτα στον δρόμο αυτό.
Δεν μίλαγε. Τέλος πάντων, τον πήγα στα σημεία εκείνα και στην πορεία μιλάγαμε συνέχεια με τον Δάνο όλο το καλοκαίρι. Μου έλεγε διάφορα σενάρια. Έψαξε εκεί, ψάξε και εκεί. Μήπως είχε βάλει περούκα; Και τελικά κάποια στιγμή ομολόγησε, αφού κι εγώ συνέβαλα σε αυτό λίγο, με κάποιο τρόπο, τέλος πάντων. Το συνέλαβαν, τον απομάκρυναν από τη Βέροια, γιατί ήξερε τα πάντα. Ήξερε που γίνονται οι έρευνες, σε ποια σημεία. Και τον πήγαν Θεσσαλονίκη και εκεί ομολόγησε.
Έχετε αισθανθεί ποτέ φόβο όταν ερευνούσατε μια υπόθεση;
Ο φόβος για μένα είναι ένα άγνωστο συναίσθημα. Ειλικρινά, τόσα χρόνια αντιμέτωπη με δολοφόνους, με απειλές, με όπλο μπροστά μου, δεν ένιωσα ποτέ τον φόβο. Κάποιοι λένε ότι ακόμη και τώρα που έχουν περάσει τόσα χρόνια, που μεγάλωσα και εγώ, ότι έχω αγνοία κινδύνου, μπορεί.
Δεν ξέρω, δεν μπορώ να κάνω παρέα με το φόβο. Δεν ξέρω τι σημαίνει αυτό, έτσι, πάω κόντρα. Τολμώ και ίσως ξέρω ότι είναι– μπορεί να είναι ένας κίνδυνος, μια παγίδα κι όμως το κάνω. Όχι, δεν έχω νιώσει φόβο.
Πλησιάζοντας προς την πηγή, την πηγή της αλήθειας, νιώθω δύναμη. Νιώθω μια απίστευτη εσωτερική δύναμη και λέω ότι εδώ προχωράς ό,τι και να γίνει.
Κατάλαβες; Και αυτό μου δίνει φτερά. Γιατί ξέρω ότι κάπου εκεί είναι η αλήθεια.
Πιστεύετε ότι η εκπομπή έχει εκπαιδεύσει το κοινό σε θέματα εγκληματολογικής σκέψης και παρατήρησης;
Πιστεύω ότι το τούνελ βγάζει φουρνιές και φουρνιές. Μου λένε πολλοί ότι σε παρακολουθούμε από τότε, από τότε… Λέω έχω μεγαλώσει γενιές και γενιές και βλέπω ότι αυτοί οι φίλοι που ακολουθούν την εκπομπή έχουν μια σκέψη ιδιαίτερη. Στέλνουν μηνύματα, βοηθούν, λένε τι φαντάζονται οι ίδιοι. Και με ευχαριστεί που βλέπω νέα παιδιά να μου λένε ότι θέλουμε να γίνουμε εγκληματολόγοι γιατί είμαστε επηρεασμένοι από το τούνελ. Παλιά δεν υπήρχε αυτό. Τώρα τελευταία, επειδή φέρνουμε και εγκληματολόγους και αναλύουν τα εγκλήματα, τα καταγράφουν βλέπεις έτσι μια τάση της νεολαίας να ακολουθήσει και αυτό το επάγγελμα. Και στις επαφές που κάνουμε με τους εθελοντές που έχουμε και με τους μάρτυρες γενικά, ναι, υπάρχει μια σκέψη ιδιαίτερη και έχει συμβάλει η εκπομπή σε αυτό.
Δένεστε πολύ με τις υποθέσεις σας και είχατε ιδιαίτερο δέσιμο με την υπόθεση της Κικής.
Πριν δω την ιστορία της Κικής Κουσογλού, είχα δει ένα περίεργο όνειρο. Εφιάλτη. Ότι ήμουνα στην άκρη ενός δάσους και όπως περπατούσα σε ένα ποταμάκι, σκόνταψα σε ένα χέρι. Ανατρίχιασα. Κατάλαβα ότι ήταν ένα άτομο νεκρό. Είδα και μαλλιά ξανθά μέσα στο νερό. Εκείνη την ώρα ξύπνησα και κοίταξα το ρολόι και ήταν έξι η ώρα. Ήταν η ώρα που την σκότωνε ο Δάνος. Είναι πραγματικά σοκαριστικό.
Και με αυτό το κορίτσι λες και υπήρξε ένας μαγνήτης. Θυμάμαι όταν πήγα στο σπίτι της και βρέθηκα στο δωμάτιό της πρώτη φορά. Ήταν ένα δωμάτιο που το μοιράζονταν οι δύο αδερφές. Είχαν μια συρταριέρα με πάρα πολλά ράφια. Κατευθείαν πήγα σε ένα συρτάρι. Λέω μπορώ; Μου λέει ναι. Το ανοίγω, έβαλα το χέρι μου από κάτω γιατί ήξερα ότι κάτι υπάρχει εκεί.
Ήταν το ημερολόγιό της. Δεν το είχε βρει κανείς. Τράβηξα το ημερολόγιο και εκεί περιέγραφε ουσιαστικά τον θάνατό της, λες και τον είχε δει. Ήταν κάτι πραγματικά ξεχωριστό, που δεν μπόρεσα κι εγώ ποτέ να το εξηγήσω και δεν ήθελα. Έμενα σε αυτό το ιδιότροπο, με μαγνήτισε στην κοπέλα αυτή. Και όντως μετά το πτώμα της βρέθηκε στην άκρη ενός δάσους μισοθαμμένο κοντά σε ένα ποτάμι.
Πώς βλέπετε τη σημερινή κατάσταση της δημοσιογραφίας στην Ελλάδα;
Θα μπορούσε να είναι και καλύτερη. Ειλικρινά στενοχωριέμαι όταν βλέπω ότι στον βωμό της ταχύτητας και της τηλεθέασης θυσιάζονται τα πάντα. Δηλαδή δεν διασταυρώνονται οι ειδήσεις όπως πρέπει, δεν γίνεται η έρευνα όπως είχαμε μάθει εμείς οι πιο παλιοί. Η αλήθεια είναι όμως ότι υπάρχουν και φωνές, δυνατές φωνές, σοβαρές φωνές που πρέπει να τις ακούσουμε και προσπαθούν για το καλύτερο στη δημοσιογραφία. Και όλοι πρέπει να δώσουμε τη μάχη μας για να μην ισοπεδωθούν όλα. Δεν είναι ούτε για την τηλεθέαση όλα, ούτε για το ποιος θα βγάλει πρώτος την είδηση χωρίς να την ελέγξει. Πρέπει να είμαστε πιο σοβαροί, να ψάχνουμε και να ακολουθούμε αυτό το λειτούργημα. Γιατί είναι λειτούργημα, έτσι;
Πρέπει να το αγαπάς για να μπεις στον χώρο, αλλιώς δεν μπορείς να αποδώσεις.
Αν είχατε μόνο μία ερώτηση να κάνετε σε έναν μάρτυρα που αποκρύπτει την αλήθεια, ποια θα ήταν;
Μια ερώτηση μόνο;
Επειδή έχω βρεθεί με πολλούς μάρτυρες, καταλαβαίνω ότι πρέπει να ξέρεις ποιον έχεις απέναντί σου πριν τον πλησιάσεις. Πρέπει να τον κάνεις να νιώσει ασφάλεια, να αποστασιοποιηθεί από τον φόβο για να αρχίσει να σου μιλάει. Με λίγα λόγια, πρέπει να τον προσεγγίσεις κατάλληλα. Μόνο τότε μπορεί να αποσπάσει μια μαρτυρία σημαντική. Εάν όμως για κάποιους λόγους είχα μόνο ένα ερώτημα, θα τον ρωτούσα πολύ απλά,
αν ήταν το παιδί σου, αν ήταν ο αδερφός σου ή η αδερφή σου, θα ήθελες την σιωπή να βαραίνει ή την αλήθεια για να φωτίσει;
Ποια είναι η γνώμη σας για τα social media και τον ρόλο τους στην αναζήτηση αγνοουμένων ή εγκλημάτων;
Συνδέονται και αυτά με τη δημοσιογραφία που λέγαμε πριν. Δηλαδή είναι κάποιοι που λειτουργούν σοβαρά και μας έχουν βοηθήσει με ντοκουμέντα, φωτογραφίες, βίντεο. Είναι ενεργή η συμμετοχή τους. Αλλά είναι και κάποιοι που ξέρεις όλο αυτό ας πούμε το γελιοποιούν. Δηλαδή είναι σαν να υπάρχει μια ανθρωποφαγία.Στα social media βιάζονται να γίνουν κριτές των πάντων και καμιά φορά αδικούν και ανθρώπους. Αυτό δεν μου αρέσει, ας πούμε.
Εγώ θέλω να κρατήσω το υγιές κομμάτι από τον κόσμο που συμμετέχει σε όλο αυτό, έτσι για το άρρωστο να κάνουμε κάτι. Γιατί έχουν στιγματιστεί άνθρωποι με τέτοιες συμπεριφορές μέσα από τα social media.
Ποια ήταν τα μεγαλύτερα εμπόδια που αντιμετωπίσατε ως νέα δημοσιογράφος και πως τα ξεπεράσατε;
Ήταν αυτό ότι δεν μου είχαν εμπιστοσύνη, ότι έβλεπαν ένα κοριτσάκι. Αυτό που λέγαμε και πριν στο αστυνομικό ρεπορτάζ. Ένα, μια μικρή που θέλει να διεισδύσει σε αυτόν τον ανδροκρατούμενο χώρο και θέλει να τον κατακτήσει. Γιατί θέλει να βρει κάτι περισσότερο; Αφού είναι δεδομένα όλα. Τότε έβγαινε μια είδηση, την μοιράζονταν και δεν έψαχναν και τόσο πολύ βαθιά. Δεν υπήρχε η ερευνητική δημοσιογραφία τότε, τόσο έντονη. Κι εγώ μπήκα και άρχισα να ψάχνω. Έφευγα όταν γινόταν ένα έγκλημα. Έφευγα πρωί από την εφημερίδα, θυμάμαι και γύρναγα αργά και έψαχνα να μη βρουν πότε θα γράψω για να βγει η δουλειά. Ήθελα και την κάθε πηγή. Ήθελα να σκαλίσω. Ήθελα να δω πέρα από αυτό που μου έδειχναν. Κατάλαβες; Και όλο αυτό είχε εμπόδια στην αρχή. Αλλά εντάξει, είχα την επιμονή, την αγάπη για τη δουλειά μου και τα ξεπερνούσα. Και αυτό είναι και ένα μήνυμα και για τους νέους ανθρώπους. Δηλαδή όταν βάζεις έναν στόχο να ξέρεις πως θα συναντήσεις και δυσκολίες και εμπόδια. Αλλά άμα αγαπάς αυτό που κάνεις και το κάνεις τίμια. Γιατί θέλεις.
Έχεις έναν σκοπό και θες την αλήθεια. Θέλεις να ερευνήσεις βαθιά. Θέλεις να το παλέψεις βρε παιδί μου. Δεν θα αποτύχεις, πιστεύω. Γιατί όλοι ψάχνουμε για γερά μυαλά, για δυνατούς ρεπόρτερ.
Θέλω να πω στους νέους ανθρώπους ότι να επιμένουν και το όνειρο να γίνεται στόχος, να γίνεται πραγματικότητα γιατί είναι η ίδια τους η ζωή. Αν έχουν καταλάβει τι θέλουν και αν το αγαπούν αυτό, μπορούν να το παλέψουν και θα φτάσουν στο στόχο.
Ως μια νεαρή γυναίκα σε έναν ανδροκρατούμενο χώρο, είχατε δυσκολίες με συμπεριφορές συναδέλφων;
Η αλήθεια είναι ότι όταν συναντούσα άσχημες συμπεριφορές, θα βρισκόμουν αντιμέτωπη με τέτοιες συμπεριφορές. Πληγωνόμουν πάρα πολύ. Γυρνούσα στο σπίτι, έκλαιγα
και έλεγα μα γιατί; Αφού δούλεψα σκληρά, γιατί εκείνο, γιατί το άλλο; Αλλά αυτό που θυμάμαι πάντα είναι ότι το κλάμα μετά γινόταν πείσμα. Μετά είχα μια δυνατή θέληση και έλεγα όχι. Τον ιδρώτα μου, τη δουλειά μου, όχι. Με αυτήν θα αποδείξω τι είμαι και αν αξίζω θα φανεί εκεί. Δηλαδή γινόταν όλο το πείσμα δημιουργικό. Είχα φτερά και πέταγα γιατί είχα την αλήθεια μου, τον αγώνα μου.
Τι θα συμβουλεύατε έναν νέο άνθρωπο που φοβάται να μιλήσει όταν βλέπει μια αδικίαή γνωρίζει κάτι σημαντικό;
Να τολμήσει. Να βρει το θάρρος. Γιατί η σιωπή πνίγει την αλήθεια. Το θάρρος ανοίγει το δρόμο.
Πιστεύετε έχουμε αύξηση φαινομένων βίας και εγκληματικότητας σήμερα;
Το έγκλημα τι μορφή έχει σήμερα;
Ανησυχητική. Ίσως γιατί αλλάζει και η κοινωνία, ίσως γιατί η πίεση είναι μεγαλύτερη, ίσως γιατί πνίγονται σαν χαρακτήρες πολύ, δεν έχουν πάρει τη θεραπεία που σωστά έπρεπε να πάρουν σε άλλες ηλικίες και αυτό κάποια στιγμή στο πρώτο ερέθισμα βγαίνει. Βγαίνει μια εγκληματική δράση. Μετά τον κορονοϊό, μετά τον εγκλεισμό δηλαδή, είδαμε πολλά εγκλήματα.
Και δεν είναι τυχαίο αυτό. Είδαμε μια άλλη μορφή επίθεσης. Παλιά θυμάμαι ότι ψάχναμε δολοφονίες για οικονομικές διαφορές, για κτηματικές διαφορές, για καβγάδες μέσα σε σπίτια.. Τώρα υπάρχει μια άλλη ιδιαιτερότητα γιατί μπαίνουμε σιγά σιγά και στο οργανωμένο έγκλημα. Δηλαδή βλέπουμε ότι ο άλλος είναι φυλακισμένος και έχει τις διασυνδέσεις για να δώσει την εντολή μέσα από τις φυλακές και να γίνει μια εκτέλεση, ένα πληρωμένο συμβόλαιο. Αυτά δεν υπήρχαν παλιά. Δηλαδή έχουμε και την εισαγωγή ενός άλλου εγκλήματος. Και βλέπουμε εντωμεταξύ δίνεται πολλή έμφαση και στο έγκλημα, στη λεπτομέρεια. Παλιά δεν έβγαιναν όλα αυτά στο φως, στον αέρα αυτό που λέγαμε για τον μιμητισμό πριν.
Τώρα βλέπεις και την πιο μικρή λεπτομέρεια ενός άγριου εγκλήματος ή πρωτοσέλιδο ή στο γυαλί. Για αρρωστημένα μυαλά αυτό είναι παράδειγμα προς μίμηση. Εγώ πιστεύω ότι πρέπει να υπάρχει μια ισορροπία. Αλλά τώρα είναι τι πουλάει; Πουλάει το αίμα;
Δώσ’το με λεπτομέρεια. Πουλάει γενικότερα η βία; Εμφάνισέ τη.
Δεν ξέρω. Δεν με βρίσκει σύμφωνη όλο αυτό γιατί βλέπουμε ότι παρασύρει και ευαίσθητες ψυχές. Μιμούνται και ακολουθούν τα εγκλήματα. Αλλά εμένα εκείνο που με τρομάζει πιο πολύ δεν είναι τόσο κάποιοι άνθρωποι που… Αυτοί που έχουν μια αρρώστια και κανείς δεν μπορεί να την ελέγξει, θα γίνουν χειρότεροι εγκληματίες, έτσι, θα γίνουν σφαγείς. Όχι. Εμένα με ανησυχεί πολύ το οργανωμένο έγκλημα. Έχει κάποιος μια διαφορά μαζί σου; Χωρίς να κάνει ένα διάλογο να δεις που είναι το λάθος σου, θα δώσει την εντολή για το πληρωμένο συμβόλαιο.
Το πιο άγριο. Και αλίμονο αν το αφήσουμε αυτό να επεκταθεί στην κοινωνία μας.
Πώς προστατεύετε τον εαυτό σας ψυχολογικά από τη βαριά θεματολογία;
Πώς προστατεύομαι ψυχολογικά; Ναι, αν βάζω δηλαδή ασπίδα στην ψυχή για να μην τραυματίζεται από όλα αυτά…
Ξέρεις τι είναι το πιο σημαντικό; Να παραμένεις άνθρωπος. Να έχεις την ανθρωπιά σου, τις ευαισθησίες σου… Γιατί αλλιώς δεν μπορείς να δημιουργήσεις. Εγώ δεν μπορώ να λειτουργήσω αν δεν τα έχω αυτά τα στοιχεία. Και μου λένε πολλοί ότι μα καλά επηρεάζεις, είσαι μέσα στο στρες, ζεις έντονα τα πάντα, μέσα στο πετσί σου μπαίνουν, καμιά φορά μας αγχώνεις κι εμάς γιατί σε βλέπουμε τι στεναχωρημένη όταν βγαίνεις στην εκπομπή. Γιατί, λέει, δεν κάνεις κάτι άλλο; Όταν απομακρύνεσαι από τον επαγγελματικό σου χώρο και μπαίνεις σε έναν προσωπικό, είναι σαν να έχεις ένα καλάθι αχρήστων, μου είχαν πει απ’ έξω, και οι δικοί μου το είχαν πει αυτό, και εκεί μέσα λέει ρίχνεις, ας πούμε, χαρτιά, αποβάλεις πράγματα. Δηλαδή, λέω το καλάθι των αχρήστων το έχουμε για τα σκουπίδια. Δηλαδή πριν βγω εγώ θα αφήσω σκουπίδια εκεί; Ποια είναι τα σκουπίδια;
Λέω, είναι η ζωή μου αυτή, την κουβαλάω. Εδώ ξυπνάω και νύχτες. Εάν σκεφτώ κάτι, εάν νιώσω ότι μου έχει διαφύγει κάτι… Μπορεί να ξυπνήσω, να πιάσω ένα σημειωματάριο εκείνη την ώρα και να σημειώσω κάτι. Μου έχει έρθει μια φλασιά. Μετά πώς να ξανακοιμηθείς, βέβαια, αλλά το κουβαλάς αυτό. Όταν δένεσαι με την ιστορία που ερευνάς, αυτό το κουβαλάς. Βέβαια, θες κι εσύ να χαλαρώσεις, θες να νιώσεις ανάλαφρα. Και όταν πραγματικά νιώθω ότι πιέζομαι, θέλω μια καλή παρέα, να πάω σε ένα κουτουκάκι χαλαρά να πιω το κρασάκι μου, να μην κουβεντιάσουμε βαριά πράγματα, αλλά να ακούσουμε τραγουδάκια, να χορέψουμε. Αν νιώσω εκεί στην παρέα ότι κάποιοι θέλουν να αναλύσουν τις κοινωνίας τα στραβά, πιέζομαι.
Εάν όμως ξεφύγω και το απολαύσω, γυρνάω ανάλαφρη. Ή αν βρεθώ στη φύση, ή αν πάω ένα ταξίδι. Δηλαδή βρίσκεις πράγματα που μπορούν να σε αποφορτίσουν. Αλλά δεν παύουν να είναι σκληρές ιστορίες.